Jij werkt zeker nog niet zo lang in de zorg!

Het was een drukke dienst in het verpleeghuis waar ik werkte. Piepers gingen af en aan. We liepen de benen onder ons lijf vandaan om iedereen te kunnen helpen. Aan het eind van de avond was ik bij een mevrouw die intensieve zorg nodig had, het was mijn laatste cliënt. Vast besloten was ik om haar uitgebreid te helpen en niet de zorg af te raffelen omdat mijn tijd er bijna op zat. Gemoedelijk babbelden we samen terwijl zij de zorg kreeg die ze nodig had. Ondertussen vertelde mevrouw dat ze het moeilijk vond dat ze inmiddels zo afhankelijk was geworden. Zelfs bij de toiletgang had ze hulp nodig.
Toen de zorg bijna klaar was en mevrouw heerlijk in haar bed lag pakte ze mijn hand en keek me aan: “Jij werkt zeker nog niet zo lang in de zorg?” Verbaasd keek ik haar aan. “Ja” vervolgde ze “Jij bent zo aardig” Perplex ging ik op een stoel naast haar bed zitten, te verbouwereerd om iets te zeggen. “De mensen die lang in de zorg werken worden knorrig en chagrijnig, vooral als het druk is” verzuchtte ze voordat ze de dekens tot net onder haar kin trok. Ik kneep even in haar hand om haar te laten merken hoezeer haar opmerking mij raakte. Vanaf dat moment maakte ik het besluit diep in mijn hart dat ik nooit, maar dan ook nóóit de mensen waar ik zorg voor draag het gevoel geef dat ik ze afsnauw omdat de werkdruk te hoog is. Echt waar, als de werkdruk ergens zo hoog gaat zijn dat het mij teveel wordt ga ik wel met stoelen en tafels gooien in de teampost, maar nóóit zal ik zomaar kribbig en chagrijnig tegen zorgvragers doen. Dat heb ik mijzelf plechtig beloofd die avond.

Inmiddels werk ik meer dan 6 jaar in de zorg. De liefde die in mijn hart is gelegd brand nog steeds in mij. Het is de bron van mijn bestaan! En daarom kan ik het zorgen voor mensen volhouden. En dat wil ik nooit, maar dan ook nooit uit het oog verliezen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *