Op blote voeten liep Sarah, haar sandalen in de hand. Het was al donker en de maan weerspiegelde zijn glinstering in het meer. Een zuchtje wind zorgde voor rimpels in het water. In de verte doemde de heuvels op vanuit het duister. Het was een avond gevuld met vrede. Ze hoorde alleen het geluid van de stilte.En het geluid van haar voeten die door het zand liepen en afdrukken achterlieten.

Ze stond stil en keek achterom. Ze had het dorp al ver achter haar gelaten. Ze zag zelfs de contouren van de kerktoren niet meer. Toen ze het dorp net verliet had ze gerend, zo snel wilde ze wegvluchten. Weg van het lawaai, van de drukke mensen, van het het gepraat en gezwoeg. Weg wilde ze, alleen zijn, de stilte in.

Ze was zomaar opgestapt tijdens de zoveelste vergadering van het kleine kerkje waartoe ze behoorde. Het was geen fijne vergadering geweest. De een riep nog harder dan de ander en allemaal hadden ze natuurlijk gelijk. Het was niet alleen deze vergadering waardoor haar hart zo moe was, het was misschien de druppel van heel veel dingen tegelijk. Haar ouders met wie ze zo moeilijk kon praten, haar vrienden die haar niet begrepen. Zelf begreep ze het nauwelijks, tenminste, ze wist het wel, diep van binnen, maar ze kon zich zo moeilijk uitten. Ze kon zo moeilijk verwoorden wat er in haar hart leefde. Er waren maar weinig mensen die daardoor heen konden prikken, die haar hart zagen.

Gelukkig had ze oma, die trouwe wijze oma van haar waar ze zo zielsveel van hield. Het was niet eens haar echte oma. Maar gewoon een oma die ze ontmoet had tijdens haar wandelingen langs het meer. Een echte levensgenieter was ze, haar omaatje, met wie ze zo'n fijn contact had opgebouwd. Wat een wijsheid kende deze vrouw, wat een diepe vrede in haar hart, ondanks alle tegenslagen die ze had gekregen.

Sarah vond het heerlijk om naast oma te zitten op het bankje voor haar huis. Soms zwegen ze alleen maar, gewoon stil genietend van de natuur, van de vogels, van elkaar. Ze kon met alles terecht bij oma, oma vond niets raar. Ze had een hart voor de jeugd, ze begreep waar de kinderen mee worstelden in deze tijd. Oma had altijd een wijze raad voor haar.

En oma had laatst gezegd:" Meisje meisje, je wordt zo opgeslokt door de dingen van het leven dat je er haast in verstrikt raakt. Het wordt tijd dat je de stilte ingaat. Ga de eenzaamheid in, ga Hem zoeken, want Hij is het die je leven kan vullen. Dat is het waar je hart nu zo naar hunkert en schreeuwt. Je hart is moe van al het gezwoeg. En weet je, dat hoeft ook niet. Je denkt dat dat moet, dat je altijd maar druk druk druk moet zijn met goede dingen.Maar God wil je rust geven, rust en vrede in je hart. Laat Hem bepalen wat je moet doen en welke keuzes je moet maken. Dan vallen er heel wat activiteiten af, jongedame." Oma had Sarah een plagend duwtje gegeven. "Je bent zo'n fijn lid van je kerk, je bezoekt alle vergaderingen, je organiseert talloze activiteiten, je zingt in de muziekgroep en daarnaast heb je ook nog je werk in het ziekenhuis, je tante die ziek is en waar je dagelijks even langsmoet. En Sarah, ik zie in je ogen dat je naar wat anders verlangt. En ik wil je 1 wijze raad geven: Laat alles los! Geef al je werken over aan Hem. Vraag of Hij je duidelijk wil maken wat je moet doen en wat je moet laten. Kom bij mij, zegt de Heer, als je vermoeid bent. Sarah, zoek Hem,maar dan moet je wel de stilte in, dan kan je ten volle Zijn aanwezigheid voelen."

Het had Sarah niet meer losgelaten, dat gesprek met Oma. Maar ze vond het ook heel moeilijk. Ja, haar hart vertelde haar dat ze moe was van alles. Ze vroeg zich af of alles wat ze deed wel tot Zijn eer was. Want waarom was er de laatste tijd dan zo'n onvrede in haar, waarom ging ze met steeds meer tegenzin naar alle activiteiten? Stond haar geestelijk leven op een laag pitje? Was het dat? Nee,haar hart wilde juist steeds dichter naar Hem toegroeien. De heerlijke gesprekken met Oma leidde er toe dat ze met steeds meer enthousiastme de bijbel ging lezen.Het leefde veel meer voor haar. En door oma bekeek ze alles met andere ogen. Oma kon met zoveel verwondering spreken over haar Heer, haar Grote Vriend, die als een Koning voor haar was. Oma gaf in alles wat ze deed God de eer. Oma luisterde echt naar de stem van God.Daarom ging oma zovaak de stilte in. Omdat ze dan goed kon luisteren naar Gods stem in haar. Oma kon uren lopen en stil zijn. Sarah had dat verlangen ook gekregen, temeer omdat ze merkte wat het met Oma deed. Oma was zo'n rustige vrouw, zonder die gejaagheid waar zij zo moe van was. Zonder die onrust. In oma's hart was alles tot rust gekomen.

Sarah hurkte even neer bij een paar stenen die in het zand lagen. Door dat het donker was en de maan haar zwakke schijnsel gaf leken het wel diamanten in het zand. Sarah pakte een steen in haar hand. Zij was ook zo'n steen, een steen lijkt niet veel voor te stellen. Het is maar zo een steen, niets byzonders zoals het daar in het zand lag. Oma had haar dat eens gezegd, tijdens een wandeling. Oma had ook een steen in haar handen gepakt en had het gestreeld. Het was een prachtige steen. Het was naar aanleiding van een gesprek waarin Sarah had geuit dat ze soms het gevoel had dat ze zo weinig betekende. Dat ze zo weinig voorstelde voor God. Voor Sarahs idee moest je, als je God lief had veel meer voor elkaar krijgen. De mensen zouden dan tegen je opkijken omdat jij zoveel voor de Here jezus deed.

Oma had haar hoofd geschud. "Sarah, kijk naar deze steen, zo op het eerste gezicht is het maar een gewone steen. En als deze steen op het zand blijft liggen dan gebeurt er niets. Ja, misschien dat er mensen zijn die de steen mooi vinden, er wat over zeggen, en weer doorlopen. Maar Sarah, moet je kijken, zie hoe stil het water is? Geen rimpeltje is er te zien. Kijk, nu gooi ik de steen in het water. Oma had een aanloopje genomen en had de steen in het water geslingerd. Plop, hoorde je en de steen bracht het water in beweging, wel tien kringen kwamen er omheen, het water bewoog. "Sarah, zo kan God jou ook gebruiken. Maar dan moet je laten pakken in Zijn handpalm, laat Hem je maar in het water gooien, dan komt er beweging in het water.Maar je moet het wel willen, je moet je niet in het zand begraven zodat niemand je ziet"

Sarah kon feilloos dat gesprek weer voor haar geest halen nu ze hier weer zo stond. Ze pakte een steen en gooide de steen heel ver in het water. Weer bewoog het water. Sarah ging zitten en keek hoe lang het duurde voor de kringen vervaagden. Ze trok haar knieen op en legde haar armen eromheen. Haar hoofd rustte op haar knieen. Sarah dacht na. Ze stelde zichzelf een vraag? Wil ik me wel echt laten gebruiken door God? Ja, Sarah's hart bevestigde dat.Ze wilde niets liever. Maar waarom leek het dan altijd net of haar iets tegenhield? Ze wist met groeiende zekerheid dat dat het was wat ze wilde: Zich door Hem te laten gebruiken! Alleen Zijn stem nog volgen. Oma was voor haar het voorbeeld dat dat de enige manier is om rust te vinden. Alles bij Hem te brengen. Alles wat in haar hart was. Ze wist eigenlijk al een tijdje dat ze wilde stoppen met verschillende activiteiten. Dat het haar geen goed meer deed. Maar wat hield haar dan tegen? De mensen, wist ze nu. Wat zullen de mensen zeggen als ik stop met mijn activiteiten. Want ik ben daardoor wel een gewaardeerd lid van de kerk. Maar Sarah voelde in haar hart wat er toch altijd de boventoon had gevoerd. Ze was best trots geweest als mensen haar prezen om wat ze deed. Als ze weer eens een nieuwe activiteit had georganiseerd en mensen reageerden daar niet zo enthousiast op als dat ze had gehoopt, dan was ze teleurgesteld.

Sarah begon te begrijpen dat de basis niet goed was. Dat ze al die activiteiten, hoe goed ook, zelf had gedaan. Dat ze zich nooit had gerealiseerd, ten volle, dat iets je opgedragen moet worden door God zelf. Maar hoe weet ik dan God, wat van U is en wat van mijzelf is?

Sarah wiegde heen en weer en liet de stilte toe. Ze sloot zich af van alle beslommeringen van de dag, ze wilde luisteren naar Gods stem. "Geef alles aan mij, je hele hart" 't Was als een fluistering, in haar hart. Zo'n intense stem, ze wilde zo graag luisteren.

"Ja maar Heer, dat deed ik toch al? Ik vertelde U alles, wat in mijn hart leefde, ik vertelde U alles waar ik mij zorgen om maakte" Ze hoorde die Stem weer: "Alles wil ik, je hele hart, niet alleen je problemen, je zorgen en je vragen, ik wil alles, ik wil je tijd, ik wil je aandacht, ik wil je onverdeelde liefde, ik wil je plannen, ik wil je werk, alles wil ik!" Sarah's ogen vulden zich met tranen. Ze wilde zo graag die stem gehoorzamen. Ze wist met feilloze zekerheid dat dat het was wat ze mistte. God had niet haar hele hart. Ze had nog zoveel dingen die ze alleen wel opknapte. God wilde haar helemaal. En Sarah wist dat daarin Zijn oneindige liefde besloten lag. Hij had haar zo lief dat Hij in alles de Eerste plaats wilde hebben.

Ze knielde neer en bracht Hem alles wat in haar hart was: Heer, openbaar mij mijn hart. Breng alles aan het licht wat niet uit U voortkomt. Heer, ik wil alles opgeven als U het mij zou vragen. Ik wil recht en rein leven voor U! Heer, hoedt mij voor besmetting, voor het meepraten, voor het meedoen om het vlees wil. Laat Uw Geest voor altijd heersen in mijn hart. Ik wil melk en honing, overvloediglijk! Heer, ik breng mij zelf onder Uw gehoorzaamheid. Ik wil nooit maar dan ook nooit meer gehoorzamen aan mensen, aan het vlees, Alleen aan U, aan Uw geest. Vader, maak mij schoon, breek mijn Wil en laat mijn wil de Uwe zijn voor altijd!!!! Alles geef ik U, zodat ik kan zijn een kanaal van Uw liefde, heil en genezing verspreidend waar nodig is, Liefde uitdelen aan de zwakken en de gebrokenen. Heer Jezus, tot op Uw troon wil ik U volgen! Heer en verzacht mijn pijn die het me zal kosten Heer, laat mij geduldig dragen het lijden wat me dat zal kosten, maar ik heb het voor U over, er is niets wat me meer bekoort dan Uw wil te doen! Ik wil UW dienaar zijn!"
Sarah stond op. Alles om haar heen was vervuld van Zijn aanwezigheid. Ze wist dat dit het was wat Oma bedoelde. Ze had de weg gevonden naar innerlijke vrede, naar diepe rust die God zelf haar gaf.

Tijdens de weg terug naar huis jubelde het in haar. Ze verwonderde zich over Zijn liefde en Zijn Genade aan haar gegeven.

"Door onze verbondenheid met Christus Jezus heeft Hij ons samen met Hem opgewekt en ons samen met Hem een plaats gegeven in de Hemel. Daarmee heeft hij ons voor altijd willen laten zien dat de rijkdom van Zijn genade, door Zijn goedheid voor ons in Christus Jezus alles overtreft" Efeze 2:6 en 7

(c) 2009 Mijn Oase